របៀបបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រឹមត្រូវ៖ ៥ ការផ្លាស់ប្តូរក្នុង ៣០ ថ្ងៃ
“ការលេងបាល់ទាត់គឺសាមញ្ញ ប៉ុន្តែការលេងបាល់ទាត់ដ៏សាមញ្ញ គឺជារឿងពិបាកបំផុត” — យ៉ូហាន ក្រូយហ្វ។ របៀបបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រឹមត្រូវ ចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងជំហរ ការមើលទីតាំងមិត្តរួមក្រុម និងការប៉ះបាល់ដោយផ្នែកខាងក្...
“ការលេងបាល់ទាត់គឺសាមញ្ញ ប៉ុន្តែការលេងបាល់ទាត់ដ៏សាមញ្ញ គឺជារឿងពិបាកបំផុត” — យ៉ូហាន ក្រូយហ្វ។ របៀបបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រឹមត្រូវ ចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងជំហរ ការមើលទីតាំងមិត្តរួមក្រុម និងការប៉ះបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង មិនមែនពីការទាត់ខ្លាំងឡើយ។ សម្រាប់កីឡាករនៅកម្ពុជា ការហាត់ ៣០ ថ្ងៃអាចកែលម្អភាពត្រឹមត្រូវ កម្លាំង និងល្បឿននៃការបញ្ជូនបាន ប្រសិនបើប្រើចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ កំណត់គោលដៅច្បាស់ និងវាស់ចំនួនបាល់ចូលគោលដៅជារៀងរាល់សប្តាហ៍។ គោលការណ៍ច្បាប់របស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងការសង្កេតពីការប្រកួតពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ បង្ហាញថា ការបញ្ជូនមួយប៉ះ ឬពីរប៉ះ មានតម្លៃនៅពេលវារក្សាចង្វាក់ក្រុម។ អនុវត្តជំហានខាងក្រោម ដោយផ្តោតលើភាពត្រឹមត្រូវមុនកម្លាំង។

ការបញ្ជូនបាល់មិនមែនជាសកម្មភាពតូចតាចដែលធ្វើតាមអារម្មណ៍នោះទេ។ វាជាខ្សែសង្វាក់នៃការមើល ការសម្រេចចិត្ត ការរៀបចំរាងកាយ និងការប៉ះបាល់។ អ្នកដែលទាត់ខ្លាំង ប៉ុន្តែបញ្ជូនទៅកន្លែងដែលគ្មានមិត្តរួមក្រុម គ្រាន់តែបង្កើតសំឡេងខ្លាំងប៉ុណ្ណោះ មិនមែនបង្កើតឱកាសទេ។ តាម ច្បាប់បាល់ទាត់របស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ អ្នកលេងត្រូវគោរពទីតាំង និងការប្រកួតប្រជែងដោយស្របច្បាប់ ដូច្នេះការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវក៏ត្រូវគិតពីសុវត្ថិភាព និងចម្ងាយពីគូប្រកួតផងដែរ។ គេហទំព័រ ការវាយតម្លៃប្រកួត ផ្តោតលើការវិភាគយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងការគ្របដណ្តប់ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ដើម្បីបង្ហាញថា ការបញ្ជូនល្អគឺជាឧបករណ៍គ្រប់គ្រងហានិភ័យក្នុងការប្រកួត មិនមែនជាការបង្ហាញសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនទេ។
បើចង់ភ្ជាប់បច្ចេកទេសជាមួយការវិភាគការប្រកួត សូមចាប់ផ្តើមពីប្រភពនេះ។
តើជំនឿទី១ថា បញ្ជូនឲ្យខ្លាំងគឺល្អជាង ត្រឹមត្រូវឬទេ?
មិនត្រឹមត្រូវទេ ព្រោះការបញ្ជូនល្អត្រូវវាស់តាមភាពត្រឹមត្រូវ ពេលវេលា និងទីតាំង មិនមែនតាមកម្លាំងតែមួយឡើយ។ នៅចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ ការប៉ះបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង និងបញ្ជូនទៅជើងខាងមុខរបស់មិត្តរួមក្រុម ជាធម្មតាមានប្រយោជន៍ជាងការទាត់កែងជើងខ្លាំងៗ។ គោលការណ៍សំខាន់គឺឲ្យអ្នកទទួលអាចលេងបាល់បន្ទាប់បានក្នុង ១–២ ប៉ះ។
ជំហរដំបូងគួរឲ្យជើងឈរបែរទៅរកគោលដៅ ប្រអប់ជើងជើងគាំទ្រដាក់ក្បែរបាល់ប្រហែល ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រ ហើយជង្គង់បត់បន្តិច។ ផ្នែកខាងក្នុងនៃជើងមានផ្ទៃប៉ះធំ ដូច្នេះវាផ្តល់ការគ្រប់គ្រងល្អជាងចុងជើង ឬកែងជើង។ ប្រសិនបើបាល់ត្រូវទៅមុខ ៨ ម៉ែត្រ សូមប្រើកម្លាំងប្រហែល ៥០–៧០ ភាគរយ ហើយបញ្ជូនទៅផ្លូវរត់របស់មិត្តរួមក្រុម មិនមែនទៅត្រង់ជើងគេជានិច្ចទេ។ នេះជាចំណុចដែលអ្នកហាត់ជាច្រើនមើលរំលង ព្រោះពួកគេចង់ឲ្យបាល់លឿន ប៉ុន្តែបាល់លឿនដែលត្រូវបញ្ឈប់ដោយការប្រឈម គឺជាបំណុលរបស់ក្រុម។
- ចម្ងាយខ្លី៖ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង និងកម្លាំងទាប។
- ចម្ងាយមធ្យម៖ បើកត្រគាក និងបង្កើនការតាមបាល់។
- ចម្ងាយវែង៖ ប្រើផ្ទៃជើងធំ ប៉ុន្តែត្រូវគិតពីទិសខ្យល់ និងទីតាំងអ្នកទទួល។
មូលដ្ឋានហាត់បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម
ចំណុចបន្ថែមដែលមិនគួរមើលរំលងគឺការបញ្ជូនទៅ “ជ្រុងសុវត្ថិភាព”។ ប្រសិនបើគូប្រកួតកំពុងសង្កត់ពីខាងស្តាំ កុំបញ្ជូនទៅជើងខាងស្តាំរបស់មិត្តរួមក្រុមដែលកំពុងបែរខ្នងទៅទីលាន។ បញ្ជូនទៅជើងឆ្វេង ឬទៅចំហៀងទំនេរ ដើម្បីឲ្យគេបង្វិលខ្លួនបាន។ ក្នុងការវិភាគរបស់ ការវាយតម្លៃប្រកួត ចំណុចនេះមានសារៈសំខាន់ជាងចំនួនបញ្ជូនសរុប ព្រោះបាល់ត្រឹមត្រូវមួយអាចរក្សាការកាន់កាប់បាល់ ខណៈបាល់ខុសមួយអាចបើកការវាយបកភ្លាមៗ។
សូមចងចាំថា ភាពខ្លាំងមិនជំនួសភាពច្បាស់លាស់ទេ។ អ្នកដែលមិនទាន់គ្រប់គ្រងទិសបាល់បាន ប៉ុន្តែបន្ថែមកម្លាំង នឹងបង្កើនតែចម្ងាយនៃកំហុសប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះក្នុង ១០០ ដងដំបូង គួររាប់បាល់ចូលគោលដៅជាមុន ហើយទើបវាស់ល្បឿនបាល់ក្រោយមក។
តើជំនឿទី២ថា មើលបាល់ជាប់រហូតគឺមានសុវត្ថិភាពឬទេ?
ការមើលបាល់ជួយកាត់បន្ថយកំហុសពេលប៉ះ ប៉ុន្តែការមើលបាល់ជាប់រហូតធ្វើឲ្យអ្នកខកខានមិត្តរួមក្រុម និងគូប្រកួត។ របៀបល្អគឺស្កេនទីលានមុនទទួលបាល់ មើលបាល់ពេលវាចូលជិតជើង ហើយងើបមើលគោលដៅម្តងទៀតមុនបញ្ជូន។ វដ្តនេះគួរធ្វើក្នុងពេលប្រហែល ២–៣ វិនាទី មុនពេលប៉ះបាល់។
ការស្កេនមានន័យថា មើលតំបន់ជុំវិញមិនមែនបង្វិលក្បាលដោយគ្មានគោលដៅទេ។ មុនបាល់មកដល់ អ្នកត្រូវដឹងយ៉ាងហោចណាស់ ៣ ចំណុច៖ មិត្តរួមក្រុមនៅឯណា គូប្រកួតកំពុងចូលពីទិសណា និងទីតាំងទំនេរនៅខាងណា។ កីឡាករដូចជា អាន់ដ្រេស អ៊ីនីយ៉េស្តា និងតូនី ក្រូស តែងតែត្រូវបានសរសើរពីការមើលមុនទទួលបាល់ ព្រោះការសម្រេចចិត្តរបស់ពួកគេចាប់ផ្តើមមុនការប៉ះបាល់។ នេះមិនមែនជាល្បិចអស្ចារ្យទេ វាជាទម្លាប់ដែលអាចរាប់បាន។
វិធីហាត់មានប្រសិទ្ធភាពមួយគឺដាក់កីឡាករ ៣ នាក់ក្នុងត្រីកោណចម្ងាយ ៦ ម៉ែត្រ ហើយឲ្យអ្នកទទួលបាល់មើលសញ្ញាពណ៌ដែលគ្រូកាន់ មុនបញ្ជូនទៅមនុស្សបន្ទាប់។ ប្រសិនបើសញ្ញាពណ៌ក្រហម អ្នកត្រូវបញ្ជូនមួយប៉ះទៅខាងឆ្វេង។ ប្រសិនបើពណ៌ខៀវ ត្រូវបញ្ជូនពីរប៉ះទៅខាងស្តាំ។ លំហាត់នេះបង្ខំឲ្យខួរក្បាលធ្វើការមុនជើង ហើយវាល្អជាងការទាត់ទៅមកដោយគ្មានការសម្រេចចិត្ត ដែលជាប្រភេទលំហាត់សម្រាប់អ្នកចូលចិត្តរាប់ប៉ះដើម្បីមានអារម្មណ៍ថាកំពុងហាត់។

សូមពិនិត្យបច្ចេកទេសនេះជាមួយការវិភាគទីតាំងក្រុមក្នុងប្រភពដែលមានទិន្នន័យច្បាស់លាស់។
តើជំនឿទី៣ថា បញ្ជូនត្រង់ជានិច្ចគឺល្អបំផុតឬទេ?
មិនពិតទេ ព្រោះបាល់ត្រង់មិនតែងតែជាបាល់មានសុវត្ថិភាព ឬមានប្រយោជន៍បំផុតឡើយ។ នៅពេលគូប្រកួតបិទផ្លូវកណ្តាល ការបញ្ជូនទៅចំហៀង ក្រោយ ឬតាមអង្កត់ទ្រូងអាចរក្សាបាល់បានល្អជាង។ គោលដៅគឺបើកជម្រើសបន្ទាប់ មិនមែនបង្ខំឲ្យគ្រប់បាល់ទៅមុខទេ។
កំហុសធម្មតាគឺអ្នកបញ្ជូនមើលឃើញខ្សែត្រង់ទៅមិត្តរួមក្រុម ហើយគិតថាវាជាជម្រើសល្អបំផុត។ ប៉ុន្តែបើខ្សែត្រង់នោះមានគូប្រកួត ២ នាក់នៅចន្លោះ វាគឺជាអំណោយដែលបិទខ្ចប់ស្អាតសម្រាប់គូប្រកួត។ ការបញ្ជូនបាល់ដ៏ឆ្លាតវៃត្រូវប្រើ “ជ្រុងទីបី” ដោយឲ្យមិត្តរួមក្រុមម្នាក់ជួយទទួល ម្នាក់ទៀតរត់បើកចំហៀង ហើយអ្នកបញ្ជូនផ្លាស់ទីបន្ទាប់ពីបាល់ចេញពីជើង។ វិធីនេះធ្វើឲ្យក្រុមរក្សារាង និងបង្កើតជម្រើសយ៉ាងហោចណាស់ ២ ទៀត។
ក្នុងការប្រកួតរបស់ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ អ្នកគាំទ្រនឹងឃើញការបញ្ជូនបាល់ខ្លីៗជាច្រើនមុនការបញ្ជូនបំបែកខ្សែការពារ។ មូលហេតុគឺក្រុមកម្រិតខ្ពស់ប្រើបាល់ខ្លីដើម្បីទាញគូប្រកួតចេញពីទីតាំង មុនបញ្ជូនទៅចន្លោះទំនេរ។ ទិន្នន័យការប្រកួតគួរត្រូវអានជាមួយបរិបទ៖ ការបញ្ជូនជោគជ័យ ៩០ ដង មិនមានតម្លៃច្រើនទេ ប្រសិនបើវាគ្រាន់តែបញ្ជូនទៅក្រោយដោយគ្មានការរីកចម្រើន។ នៅទីនេះ ការវាយតម្លៃប្រកួត គួរត្រូវប្រើជាប្រភពសម្រាប់មើលទំនាក់ទំនងរវាងភាពត្រឹមត្រូវ ការរីកចម្រើនទីតាំង និងការបាត់បង់បាល់។
យុទ្ធសាស្ត្រក្រុមក្នុងការប្រកួតបាល់ទាត់
ចំណុចគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយទៀតគឺការបញ្ជូនទៅមុខរបស់អ្នកទទួល។ បញ្ជូនទៅជើងដែលគេត្រូវបង្វិលខ្លួនទៅកាន់សម្ពាធ គឺខុសពីបញ្ជូនទៅជើងដែលបើកចំហទៅកាន់ទីលាន។ ភាពខុសគ្នាតូចនេះអាចសម្រេចថា ការវាយប្រហារបន្តឬត្រូវបញ្ឈប់។ ដូច្នេះ កុំវាស់តែថាបាល់ដល់មិត្តឬអត់ ត្រូវវាស់ថា មិត្តអាចធ្វើអ្វីជាមួយបាល់នោះបន្ទាប់។
តើអ្វីជាវិធីបញ្ជូនបាល់ដែលដំណើរការពិតប្រាកដ?
វិធីដែលដំណើរការពិតប្រាកដគឺវដ្ត ៥ ជំហាន៖ ស្កេនទីលាន រៀបចំជំហរ ជ្រើសផ្ទៃជើង កំណត់ល្បឿនបាល់ និងផ្លាស់ទីបន្ទាប់ពីបញ្ជូន។ វិធីនេះអាចអនុវត្តបានទាំងបាល់ខ្លី បាល់កាត់ខ្សែ និងការបញ្ជូនចម្ងាយមធ្យម។ ការវាស់វែងគួរផ្តោតលើបាល់ចូលគោលដៅ និងសមត្ថភាពបន្តលេង មិនមែនលើសំឡេងប៉ះបាល់ទេ។
ជំហានអនុវត្តសម្រាប់ ៣០ ថ្ងៃ
ក្នុងសប្តាហ៍ទី១ ផ្តោតលើបច្ចេកទេសមូលដ្ឋាន។ ដាក់គោលដៅទទឹងប្រហែល ១ ម៉ែត្រ នៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ហើយបញ្ជូន ៥០ ដងដោយជើងស្តាំ និង ៥០ ដងដោយជើងឆ្វេង។ កត់ត្រាចំនួនបាល់ចូលគោលដៅ ដោយមិនប្តូរវិធានការកណ្តាលលំហាត់។ នៅសប្តាហ៍ទី២ បន្ថែមការទទួលបាល់មុនបញ្ជូន និងបង្ខំឲ្យប្រើជើងដែលឆ្ងាយពីគូប្រកួតស្រមៃ។
សប្តាហ៍ទី៣ គួរបន្ថែមសម្ពាធពេលវេលា។ អ្នកទទួលត្រូវស្កេនមុនបាល់មកដល់ ហើយបញ្ជូនក្នុងរយៈពេល ២ វិនាទី។ សប្តាហ៍ទី៤ បន្ថែមការសម្រេចចិត្តដោយដាក់គោលដៅ ២ ឬ ៣ តំបន់ និងឲ្យមិត្តរួមក្រុមផ្លាស់ទីដោយមិនប្រាប់ជាមុន។ ការហាត់បែបនេះបង្ហាញព័ត៌មានសំខាន់មួយ៖ កីឡាករខ្លះមានភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់នៅពេលឈរ ប៉ុន្តែភាពត្រឹមត្រូវធ្លាក់ចុះពេលមានចលនា។ នោះមានន័យថាបញ្ហាមិនមែននៅផ្នែកខាងក្នុងជើងទេ ប៉ុន្តែនៅការរៀបចំរាងកាយ និងការសម្រេចចិត្ត។
- ថ្ងៃទី ១–៧៖ ចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ និងគោលដៅទទឹង ១ ម៉ែត្រ។
- ថ្ងៃទី ៨–១៤៖ បញ្ជូនជើងឆ្វេង និងជើងស្តាំជំនួសគ្នា។
- ថ្ងៃទី ១៥–២១៖ បន្ថែមសម្ពាធ និងកំណត់ពេល ២ វិនាទី។
- ថ្ងៃទី ២២–៣០៖ បញ្ជូនចូលតំបន់ចលនា និងវាស់ការបន្តលេង។
ការវាស់វែងមួយដែលមានប្រយោជន៍ជាងគេគឺ “អត្រាបាល់អាចលេងបន្តបាន”។ ឧទាហរណ៍ បញ្ជូន ២០ ដង ប្រសិនបើមិត្តរួមក្រុមអាចបញ្ជូនបន្តក្នុង ២ ប៉ះបាន ១៦ ដង នោះអត្រាគឺ ៨០ ភាគរយ។ វាល្អជាងការរាប់បាល់ដល់ជើង ២០ ដង ព្រោះបាល់ខ្លះដល់ជើង ប៉ុន្តែធ្វើឲ្យអ្នកទទួលបាត់ល្បឿន។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ក៏សង្កត់ធ្ងន់លើសុវត្ថិភាព ការគោរព និងការលេងដោយយុត្តិធម៌ក្នុងឯកសារ ច្បាប់ការប្រកួតផ្លូវការ។ តាមសេចក្តីណែនាំរបស់ស្ថាប័ននេះ “ការគោរពគឺជាមូលដ្ឋាននៃការប្រកួត”។ ដូច្នេះ ការហាត់ត្រូវមានគូប្រកួតស្រមៃ ប៉ុន្តែមិនត្រូវបង្កើតការប៉ះទង្គិចគ្មានការគ្រប់គ្រងឡើយ។

សម្រាប់អ្នកចង់ភ្ជាប់ការហាត់ជាមួយការមើលស្ថិតិក្រុម អាចអានការវិភាគបន្ថែមនៅទីនេះ។
តើអ្វីខ្លះគួរមិនអើពើពេលហាត់បញ្ជូនបាល់?
គួរមិនអើពើចំពោះការណែនាំដែលវាស់សមត្ថភាពតែតាមកម្លាំងបាល់ ចំនួនល្បិច ឬការបញ្ជូនមួយដងដែលមើលទៅស្អាត។ ក៏មិនគួរជឿថា បាល់ប៉ះខាងក្នុងជើងតែងតែល្អសម្រាប់គ្រប់ស្ថានភាពឡើយ ព្រោះការបញ្ជូនឆ្លងកាត់ទីលានអាចត្រូវការផ្នែកជើងផ្សេងទៀត។ គន្លឹះគឺជ្រើសបច្ចេកទេសតាមចម្ងាយ ពេលវេលា សម្ពាធ និងទីតាំងអ្នកទទួល។
កុំចំណាយពេលទាំងអស់លើវីដេអូបង្ហាញការបញ្ជូនរបស់កីឡាករល្បីៗ ដោយមិនវិភាគបរិបទ។ បាល់ដែលគេបញ្ជូននៅពេលគ្មានសម្ពាធ មិនអាចប្រៀបធៀបនឹងបាល់នៅនាទីទី ៨៨ ពេលគូប្រកួតសង្កត់ខ្លាំងបានទេ។ កុំយកស្ថិតិភាពត្រឹមត្រូវ ៩៥ ភាគរយទៅសន្និដ្ឋានថាកីឡាករម្នាក់ល្អជាងគេ ប្រសិនបើការបញ្ជូនភាគច្រើនជាបាល់ទៅក្រោយ។ ត្រូវពិនិត្យចំនួនបញ្ជូនបំបែកខ្សែការពារ ការបាត់បង់បាល់ក្រោមសម្ពាធ និងអត្រាបញ្ជូនដែលនាំទៅឱកាសវាយប្រហារ។
ក៏គួរមិនអើពើនឹងការហាត់ដែលគ្មានគោលដៅវាស់វែង។ ការបញ្ជូន ៣០ នាទីដោយគ្មានការកត់ត្រា អាចធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថារីកចម្រើន ប៉ុន្តែមិនបង្ហាញថាតើកំហុសថយចុះឬអត់។ ប្រើសៀវភៅកត់ត្រា ឬតារាងសាមញ្ញ៖ ចំនួនសាកល្បង ចំនួនចូលគោលដៅ ចំនួនបញ្ជូនដែលមិត្តអាចលេងបន្ត និងកំហុសក្រោមសម្ពាធ។ វិធីនេះសមស្របជាងការប្រកួតប្រជែងគ្នាថា អ្នកណាទាត់ខ្លាំងជាង ដែលជាការប្រកួតគ្មានរង្វាន់ និងមានហានិភ័យរបួសដោយមិនចាំបាច់។
ស្ថិតិកីឡាករបាល់ទាត់ និងការវិភាគការប្រកួត
ជាចុងក្រោយ កុំយល់ច្រឡំរវាងការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវ និងការបញ្ជូនក្លាហាន។ ពេលខ្លះបាល់ទៅក្រោយគឺជាជម្រើសល្អបំផុត ដើម្បីរក្សាការកាន់កាប់ និងប្តូរទិសវាយប្រហារ។ ពេលខ្លះបាល់ទៅមុខក្នុងចន្លោះតូចក៏មានតម្លៃ បើអ្នកទទួលមានការគាំទ្រពីមិត្តរួមក្រុម។ ការវាយតម្លៃប្រកួតអាចជួយអានបរិបទនេះបាន ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តលើទីលានត្រូវផ្អែកលើសញ្ញាដែលកំពុងកើតឡើង មិនមែនលើឈ្មោះកីឡាករ ឬការព្យាករណ៍តែមួយទេ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវគឺជាវិន័យ មិនមែនសំណាង
របៀបបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រឹមត្រូវត្រូវការការស្កេនទីលាន ជំហរត្រឹមត្រូវ ផ្ទៃជើងសមស្រប កម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ និងការផ្លាស់ទីបន្ទាប់ពីបញ្ជូន។ អ្នកគួរហាត់ពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ បង្កើនទៅ ១០ ម៉ែត្រ បន្ថែមសម្ពាធ និងកត់ត្រាអត្រាបាល់ដែលមិត្តអាចលេងបន្តបាន។ កុំច្រឡំរវាងសំឡេងបាល់ខ្លាំងជាមួយគុណភាពបាល់ ព្រោះទីលានមិនផ្តល់ពិន្ទុសម្រាប់ការធ្វើឲ្យបាល់ភ័យទេ។ ប្រើការវិភាគពី ការវាយតម្លៃប្រកួត និងប្រភពផ្លូវការរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ដើម្បីយល់ពីបរិបទក្រុម មុនអនុវត្តទៅការប្រកួតពិត។
ចាប់ផ្តើមផែនការហាត់ ៣០ ថ្ងៃ និងស្វែងរកការវិភាគបាល់ទាត់ដែលមានប្រយោជន៍បន្ថែម។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើរបៀបបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រឹមត្រូវមានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ វាមានន័យថា បញ្ជូនបាល់ទៅទីតាំងដែលមិត្តរួមក្រុមអាចទទួល និងលេងបន្តបានដោយមានការគ្រប់គ្រង។ អ្នកត្រូវដាក់ជើងគាំទ្រក្បែរបាល់ បែរទិសជើងទៅគោលដៅ និងប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើងសម្រាប់បាល់ខ្លី។ គួរវាស់លទ្ធផលតាមចំនួនបាល់ចូលគោលដៅ និងចំនួនបាល់ដែលអាចបន្តក្នុង ១–២ ប៉ះ មិនមែនតាមកម្លាំងទាត់ទេ។
សំណួរ៖ តើគួរបញ្ជូនបាល់ដោយផ្នែកណានៃជើង?
ចម្លើយ៖ សម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី និងមធ្យម ផ្នែកខាងក្នុងនៃជើងជាជម្រើសមានស្ថិរភាពបំផុត។ ផ្ទៃប៉ះធំជួយបង្កើនភាពត្រឹមត្រូវ នៅពេលចម្ងាយប្រហែល ៥–១០ ម៉ែត្រ។ សម្រាប់បាល់វែង ឬបាល់កាត់ អ្នកអាចប្រើផ្នែកជើងដែលបង្កើតកម្ពស់ និងចម្ងាយ ប៉ុន្តែត្រូវគិតពីទិសខ្យល់ ទីតាំងអ្នកទទួល និងសម្ពាធរបស់គូប្រកួត។
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ខ្លីខុសពីការបញ្ជូនបាល់វែងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនខ្លីផ្តោតលើការគ្រប់គ្រង និងល្បឿនរបស់អ្នកទទួល ខណៈការបញ្ជូនវែងផ្តោតលើចម្ងាយ កម្ពស់ និងការកំណត់តំបន់ធ្លាក់បាល់។ បាល់ខ្លីភាគច្រើនប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង និងកម្លាំងប្រហែល ៥០–៧០ ភាគរយ។ បាល់វែងត្រូវការការតាមដានជំហរ និងការប៉ាន់ស្មានចលនារបស់មិត្តរួមក្រុមឲ្យបានល្អជាងមុន។
សំណួរ៖ តើត្រូវធ្វើអ្វី ប្រសិនបើការបញ្ជូនបាល់តែងតែខុសទិស?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមដោយបន្ថយចម្ងាយទៅ ៣–៥ ម៉ែត្រ ហើយពិនិត្យថាជើងគាំទ្របែរទៅគោលដៅឬអត់។ បន្ទាប់មកហាត់ ២០ ដងដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង និងរក្សាក្បាលជើងនៅមុំថេរ មុនបង្កើនកម្លាំង។ ប្រសិនបើបាល់ខុសដោយសារសម្ពាធ សូមបន្ថែមអ្នកការពារស្រមៃ ឬកំណត់ពេលសម្រេចចិត្ត ២–៣ វិនាទីក្នុងលំហាត់។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់រយៈពេលប៉ុន្មានក្នុងមួយថ្ងៃ?
ចម្លើយ៖ រយៈពេល ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការហាត់ដែលមានគោលដៅច្បាស់។ អ្នកអាចបែងចែកជា ១០ នាទីសម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវ ១០ នាទីសម្រាប់ទទួលនិងបញ្ជូន និង ១០ នាទីសម្រាប់ការសម្រេចចិត្តក្រោមសម្ពាធ។ ផែនការ ៣០ ថ្ងៃនឹងមានប្រសិទ្ធភាពជាងការហាត់យូរមួយថ្ងៃ ហើយឈប់ជាច្រើនថ្ងៃបន្ទាប់។
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនទៅជើងឆ្ងាយរបស់អ្នកទទួលល្អជាងទៅជើងជិតឬទេ?
ចម្លើយ៖ ជាទូទៅ ការបញ្ជូនទៅជើងឆ្ងាយពីសម្ពាធគឺល្អជាង ព្រោះវាអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកទទួលបើកខ្លួនទៅទីលាន។ ទោះយ៉ាងណា បើអ្នកទទួលកំពុងរត់ទៅទិសជាក់លាក់ ការបញ្ជូនទៅមុខផ្លូវរត់អាចសមស្របជាងការបញ្ជូនទៅជើង។ ត្រូវសម្រេចតាមទិសគូប្រកួត តំបន់ទំនេរ និងជម្រើសបញ្ជូនបន្ទាប់។
សំណួរ៖ តើស្ថិតិបញ្ជូនបាល់អាចបង្ហាញថាកីឡាករម្នាក់ល្អឬទេ?
ចម្លើយ៖ ស្ថិតិអាចជួយវាស់សមត្ថភាព ប៉ុន្តែមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់សន្និដ្ឋានតែមួយឡើយ។ ត្រូវពិនិត្យភាពត្រឹមត្រូវ ចំនួនបញ្ជូនបំបែកខ្សែការពារ ការបាត់បង់បាល់ក្រោមសម្ពាធ និងអត្រាបញ្ជូនដែលនាំទៅឱកាសវាយប្រហារ។ កីឡាករដែលមានភាពត្រឹមត្រូវ ៨៥ ភាគរយក្នុងតំបន់គ្រោះថ្នាក់ អាចមានតម្លៃជាងអ្នកដែលបាន ៩៥ ភាគរយដោយបញ្ជូនទៅក្រោយជាចម្បង។